Sahara Challenge
Libya 2009
27 februari t/m 22 maart 2009
Sahara Challenge Informatie
Reisverslag
Vrijdag 13 maart 2009, 12:00 uur: Het is zonnig en prettig warm op deze mooie camping in Sheba. Heerlijke douches en een zwembadje met verwarmd water. De nacht in het bivac was koud en winderig. Mirjam en Bram verzorgden het ontbijt en Bram heeft ook nog Tarek geholpen bij de reparatie van zijn Toyota. Maar nu zijn we na een makkelijke rit door de zandduinen weer in de bewoonde wereld. Dit was waarschijnlijk onze laatste rit in het pure zand. De duinen waren golvend en werden door ons (Rovers met Ford motor) in de 6de versnelling van de ‘high gear’ genomen. Vandaag is alles gesloten, dus gaan we vanmiddag pas na 17:00 uur op zoek naar het internetcafé in het centrum van deze stad. Voor ons is dit ook een rustdag, dus iedereen kan individueel even gewoon zijn gaan gaan. Op deze camping is ook een soort van dierentuin met o.a. een aasgier, adder, cobra, steenbokken, diverse herten, woestijnvosjes (Feniks) en struisvogels. Namens de Art Rover.


Zaterdag 7 maart 2009. Om 07:00 uur opstaan (dan is het nog donker) en inpakken. Ontbijt met pindakaas, kaas, leverpastei, appelstroop en hagelslag (hoezo Hollands?). Om 09:00 uur vertrokken richting zand. De hele dag gereden door prachtige landschappen, vaak wisselend, dan weer hoge duinen, dan weer indrukwekkende rotsformaties. De wind blaast een witte waas over de zandvlaktes. Er is overal veel stof en zand. Tarek wil waarschijnlijk de achterstand op het oorspronkelijke reisplan inlopen. Het tempo is hoog. Plotseling stoppen we bij een oase om te lunchen. Maar deze oase ziet er niet uit zoals in de Donald Duck (dit is klein watertje met riet). Lodewijk’s stoel heeft het onder zijn gewicht begeven. Na de lunch met af en toe hoge snelheden doorgereden naar Al Awaynat waar we rond 20:00 uur aankwamen bij het enige tankstation... waar geen diesel meer was. Dus moest er iets anders geregeld worden. Tarek heeft wat rondgebeld om een pick-up te regelen die 130 km verderop diesel zou halen, maar er was nog een probleem. Drie auto’s hebben een dubbele tank en kunnen geen jerrycans meegeven. Dus werd geregeld dat de pick-up een groot vat van 200 liter zou meenemen (deze stond dan ook de volgende ochtend klaar). Om 21.30 uur hadden Jan en Koen het heerlijke diner klaar. Het was net de lokale Chinees (buffet met babi pangang, kroepoek (emping), atjar en gebakken uitjes. Gezellig met z’n allen met een alcoholvrij biertje op een terrasje gezeten. Lekker geslapen in een rieten hutje. ’s Avonds nog overleg gehad over de route voor de komende dagen samen met Tarek. Hij geeft aan dat het echte werk nu gaat beginnen! Namens de Lood Rover


Vrijdag 6 maart 2009. 30 Graden, matige wind. Om 07:00 uur ontwaken we in de sahara, na een eerste volledige nachtrust!! Voor het ontbijt was het even zoeken, omdat het Cherry Bomb team (Jan & Koen), hun ontbijt hadden moeten achterlaten bij de wagen. Van de Cherry Bomb hopen we vandaag iets te vernemen van de garage uit Tripoli, want vandaag is het bovendien een feestdag hier. Iedereen maar vooral Jan & Koen, zullen er pas gerust in zijn als hun Cherry Bomb veilig gesteld staat achter de hekken van de Land Rover garage. Ben merkt dat er een schernier van zijn achterklep (Defender 130) is afgescheurd. Waarschijnlijk omdat er teveel spanning op het scharnier zat, het zeer fijne saharazand kan hier ook wel eens een rol in gespeeld hebben. Het scharnier zal er uit moeten voor herstelling. Hiervoor zal er in het eerstkomende dorp gezocht worden naar een laspost. Tot overmaat van ramp breekt het raamwerk van het achterschot terwijl Geert en Ben erop staan. Voor Ben is dit er net over. Bij inspectie blijkt dat de montage van deze achterklep veel degelijker en beter kan, mits enkele aanpassingen. Het euvel wordt snel opgelost, maar eenmaal terug zal de ervaring overlegd worden met de Land Rover dealer. Terwijl Ben & Geert aan de demontage beginnen komt er ook een oplossing voor het ontbijt. Verschillende teams hebben ontbijtspullen bij elkaar gesprokkeld. Bijrijder Frank V. van het Art Rover team maakt van deze ochtend gebruik om zich met Tarek onze gids te verdiepen in de Libysche cultuur. We staan daar allemaal van versteld want dit land is in alle opzichten blijkbaar bijzonder als bizar. Omstreeks 10:00 uur starten de motoren, Even later rijden we zuidwaarts het heuvelachtige en dorre landschap in. Het wordt links en rechts omzoomd met taluds. Het pad is goed berijdbaar; we rijden zelfs stukken van 70 tot 80 km per uur. Omstreeks half drie wordt er besloten om een picknick op te zetten. We eten aan de rand van de eerste duinen, voor op de plaats te komen moeten we allemaal de eerste grote zandhelling op. De duinen waar we voor staan zijn zeer hoog (70 tot 80 meter). Als we zijn uitgestapt en genieten van de eerste indrukken, zien we Tarek een showtje geven van zijn rijkunst met zijn Toyota Landcruiser. Dit is de man zijn natuurlijke habitat. Deze uitdaging wordt snel door de piloten van de Sahara Challenge opgemerkt. Een voor een nemen ze plaats in hun Defender om het bijzondere gevoel van in de duinen te rijden te ervaren. Tijdens het eten (van de Bocken Rover), maant Tarek ons aan om niet automatisch vanuit te gaan dat het duinenrijden ‘a piece of cake is’. Een half uur later starten we terug de Defenders met een flinke zandwind erbij en de temperatuur bedraagt ondertussen ongeveer 23 graden. Rond 18:00 uur stoppen we om de tenten op te zetten in de sahara. Frank B. Maakt een gezellig kampvuur waar de Belgische kolen aan te pas komen. Om 23:00 uur is iedereen moe maar voldaan in de tenten. Er wacht ons morgen een zware dag voor man en materiaal volgens Tarek. Wij genieten er alvast met volle teugen van. Namens de Bocken Rover


Donderdag 5 maart 2009. Langzaam dringen de geluiden van het saharadorp Ghadamis onze hotelkamer binnen. Het is 09:00 uur en buiten waait het nog steeds vrij hard. Ik draai mij nog maar eens om in het bed waar ik 3 uur eerder in ben gedoken. En dan klopt Lodewijk op de deur. Het is tijd voor het ontbijt (11:30 uur). Iedereen ziet er in mijn (vermoeide rode) ogen heel fris uit. Het zal de leeftijd zijn. Namens de Art Rover


Woensdag 4 maart 2009. Er zijn gisteren 3 paar longen aan te pas gekomen om Aart’s twee-persoons luchtbed op te blazen – maar het was de moeite waard! Na een lekker ontbijtje rijdt de Art Rover met Lodewijk en Loeki aan boord naar het dichtsbijzijnde dorp (ongeveer 100 km zuidelijker) om inkopen te doen. Een rechte asfaltweg van wisselende kwaliteit door een vlak landschap met rotsen en veel zand. We zien ook diverse dode drommedarissen langs de weg die waarschijnlijk aangereden zijn. Misschien een reden om niet in het donker over deze totaal onverlichte wegen te rijden. ’s Middags lukt het de Technische Cie om onder zeer primitieve omstandigheden de Cherry Bomb aan de gang te krijgen. Er wordt luid geapplaudiseerd en besloten om direct koers te zetten naar Nalut. Iedereen is weer vol goede moet en we besluiten Nalut niet te bezoeken en door te rijden naar Ghadamis om de achterstand op ons reisplan iets in te lopen. Maar dan blijkt Murphy’s Law ook voor onze Sahara Challenge van toepassing te zijn. Er is nog steeds iets mis met de Cherry Bomb. De techneuten onder ons zullen dit graag in geuren en kleuren uit de doeken doen. De trekhaak aan de voorzijde van de Art Rover verhuisd naar de Cherry Bomb en de Bocken Rover neemt de gebroken Defender TD5 op sleep’stang’. Ergens in de nacht lukt het diesel te tanken en worden we tijdens een plaspauze aan de kant van de weg vermanend aangesproken door de lokale politie. Maar onze karavaan gaat ontverzettelijk door en weet heelhuids een mooi hotel in Ghadamis te bereiken. Namens de Art Rover


Dinsdag 3 maart 2009. Na alle perikelen aan de grenspost van Libië die ongeveer vijf uur in beslag namen, moesten we doorrijden zonder Annemie en Fre. Nadat we met hun verschillende “topdagen” (wat Fre langzaam ging gebruiken als stopwoord) hadden doorgebracht, was dit wel het pijnlijkste moment tot nu toe. Enigzins geamputeerd vervolgden we weer onze weg - tussen een rijdend autokerkhof - naar de dichtstbijzijde tankplaats. Onze zakken gevuld met Dinars, (afkomstig van ongeveer een AH tas vol) werden niet lichter na het aftanken van onze Land Rovers. ‘Gazoil’ kost hier slechts 0,15 dinar per liter – dat is ongeveer 9 eurocent! Nu op weg naar Zuwarah om een plaats voor de nacht te vinden en zien dat we wat te eten krijgen. De gebruikelijke zoektocht werd aangenaam makkelijk toen bleek dat we plotseling een voor ons onbekende Libiër volgden, die ons naar een slaapplaats bracht. ‘In the middle of nowhere’ stonden we rond 24:00 uur voor een hek waarachter zich een soort sporthuis centrum-achtige huisjes bevonden. Op dit monent schrijf ik (Frank V) het verslag, in de daarvoor gemaakte tv kamer. Buiten trekt de koude mist langzaam op. Deze Libiër heeft het goed voor elkaar! Was vanmorgen vroeg wakker en verheugde mij op een wandeling langs de Afrikaanse Middelandse zee, kon echter niet van het terrein af. Deze dag begint anders dan de andere geen Land Rover met Belgisch kenteken - in gedachten ben ik veel bij hen. Als het allemaal goed gaat zou zich vanmorgen tussen 7 en 8 een Tunesische beëdigde vertaler bij Fre en Annemie in Djerba melden. Hij kan er voor zorgen dat het juiste vertaling met het juiste stempeltje in hun paspoort komt te staan. Dus we wachten in spanning op een verlossend telefoontje van Belgische vrienden. Ondertussen maken de snurkende geluiden van Aart plaats voor ontwaak geluiden. Op de parkeerplaats hoor ik Ben brommen. Snel kijken of er al nieuws is... Na een gehaast ontbijt moeten we dit resort verlaten en gaan iets verderop op het strand wachten op de hereniging met de 6de Defender. Het ziet er eindelijk naar uit dat het allemaal goed gaat komen, dus worden er wat taken verdeeld: de Art Rover gaat alle jerrycans met diesel vullen, de Lood Rover gaat Libische pre-paid belkaarten kopen. Rond de klok van 14:00 uur contact met de Belgen via het “bakkie” en kort daarop weer compleet! Snel nog wat eten en dan opweg naar Nalut wat voor die dag op de planning staat. Het is inmiddels woensdag morgen... geen Nalut. We zijn gestrand op 70 km na Zuwarah. De temperatuurmeter van de Cherry Bomb van Jan en Koen viel uit; dus even kijken wat de oorzaak was. Klep open, zag er normaal uit, niet overdreven warm gaf dus hoop. Maar dan een lekkage; verder kijken en toen bleken de problemen groter te zijn dan gedacht. Oliepeil gaf 2.5 liter boven pijl en de motorolie bleek bovendien veel te dun te zijn. Verder ontbrak een stop aan de achterkant van het kleppendeksel. Aangezien de kop net gereviseerd was dacht men (de techneuten onder leiding van Koen) niet aan eerste instantie aan problemen in dit compartiment, misschien de brandsofpomp. Dus bellen, “misschien zijn we de rubberen o-ringen vergeten of verkeerd om gemonteerd” wat inhield dat de verstuivers gedemonteerd moesten worden, dus kleppendeksel eraf, nokkenas eruit wachten tot de motor afgekoeld is en verstuivers eruit. Bij de eerste inspectie meteen prijs: geen rubbertjes en er volgde er meer. Grote kans dat de oorzaak van de diesel in de motorolie nu verklaart was. Ben en Fre hadden inmiddels een nieuwe afdichting gemaakt. Maar de o-ringen van rubber en koper zaten niet bij de reserve onderdelen. Het was inmiddels donker geworden, onder de luifel van Ben hadden we een zandvrije werkplaats met verlichting gemaakt. Maar verder sleutelen werd zinloos zonder de ringen. Er werd contact gezocht in Tripoli of deze onderdelen op vooraad waren. Na verschillende opties, auto slepen, ‘s avonds vertrekken of vanmorgen vertrekken 180 km Tripoli vervolgens 180 km terug en hier alles in elkaar zetten. Het werd het laatste. Dus gisteren avond eerst maar eten kamp op zetten en dergelijke. Na een heerlijke maaltijd van Aart en nog wat napraten zijn we uiteindelijk onder het geluid van als maar toeterende vrachtwagens (we stonden immers aan de rand van de weg) in slaap gevallen. Namens de Art Rover


Maandag 2 maart 2009. De ochtend. 09:15 uur. Na een betrekkelijke korte nachtrust van ongeveer 5 uurtjes (03:00 – 08:00 uur) en prima ontbijtje met hardgekookt eitje, stokbrood en koffie die tenminste eens lekker sterk was gaan we weer vol goede moed op weg naar de grens. Klokslag 09:00 uur zijn we vertrokken. Het weer is heerlijk. Frisse temperatuur en een lekker zonnetje. Ben’s maag kon de gegrilde schaap van gisterenavond toch niet helemaal verwerken. Ben zelf denkt dat het aan het snoepje vooraf lag, maar met enkele pilletjes van zuster Annemie gaat dat helemaal goed komen. Het landschap is zoals we verwacht hadden, droog, veel vuilnis langs de weg en volop zelfstandige ondernemers die allemaal jerrycans met brandstof of allerlei mooi beschilderd aardewerk verkopen. Het eerste stuk zien we links de middelandse zee, mooi blauw.Het eerste stuk tot de grens is weer een volledig inhaalrace, allerlei gevaarlijke manouvres zien we weer voor onze ogen gebeuren. Het rollend materieel blijft je verbazen. Rokende vrachtwagens, brommertjes, ezel met kar, oude 404’s en af en toe een dure audi. Aan de weg wordt volop gewerkt. De korte wegomleidingen zijn een klein voorproefje voor het offroad rijden morgen. De bureaucratie. Althans dat we morgen in de woestijn zouden zijn is gewoon een wens van ons, maar op dit moment erg onzeker. We kwamen om 12:30 uur bij de grens aan en we hoopten er 2 uur later overheen te zijn. Maar niets bleek minder waar. De Tunesische grens waren we om 13:30 uur gepasseerd, dus dat was snel. Maar bij de Libische grens bleek dat de arabische vertaling in de paspoorten van Fré en Annemie niet correct waren. Onze belgische vrienden hadden wel een vertaling met stempel, maar dat was op een los A4-tje en NIET in hun paspoort en dat moet wél. We hebben alle opties op een rij gezet en gekeken wat nu verstandig was om te doen. Tot nu toe, 17:15 uur, zonder enig resultaat. Het schijnt dat er in Djerba (ongeveer 200 km terug in Tunesië), wel een mogelijkheid is om de vertaling en de benodigde stempel te regelen. Dus zullen Fré en Annemie dit daar moeten gaan regelen. Op ons aanbod om een van ons mee te gaan met een tweede auto gingen ze graag in, maar helaas bleek dat niet mogelijk met een touristenvisum. Daarmee kun je maar één keer Libiè in. Dus restte hun slechts één optie, met z´n tweetjes alleen naar Djerba. Het is nu 19:00 uur en Fré en Annemie zijn pas een half uur door de douane op weg naar Djerba. Dus dat schiet weer niet op. Op zich is dit ook nog niet zo´n ramp want ze kunnen pas morgenvroeg naar het Belgisch Nederlands consulaat om dit te regelen. We hebben gehoord dat het ook mogelijk is om bij een politiebureau te regelen, maar daar is geen enkele zekerheid over. Geld. De beelden spreken in dit geval boekdelen. Als de Financiële Cie de Sahara Bank bij de Libysche grens verlaat, hebben ze in een AH-tas 11.355 Libische dinars (1 euro = 1,67 dinar). De avond. We zijn weer op weg en we zijn van plan om te gaan kamperen. Nu staat tanken op het programma want dat is goedkoop in Libië. Bij het eerste tankstation bleek de dieselpomp kapot te zijn, dus naar het tweede. Daar was het rete druk, lange rijen, maar onze gids zorgde ervoor dat wij direct werden geholpen!! Iedere wachtende daar liet het gewoon toe en dus werden de 5 Land Rovers afgetankt met diesel. De prijs is 0,15 Libische dinar per liter en dat is ongeveer 9 eurocent. Na het tanken had iedereen het eigenlijk wel gehad, een kampement opslaan, eten koken, etc., de fut was er een beetje uit. Het voorstel van Belinda om een hotel te nemen werd snel aangenomen. Na 15 minuten loodste onze gids Tarek ons de parkeerplaats van een mooi uitziend hotel op. En na nog 2 andere hotels te hebben afgekeurd, bracht een lokale tour operator ons naar een perfect bungalopark. Namens de Cherry Bomb.


Dinsdag 3 maart 2009. Na alle perikelen aan de grenspost van Libië die ongeveer vijf uur in beslag namen, moesten we doorrijden zonder Annemie en Fre. Nadat we met hun verschillende “topdagen” (wat Fre langzaam ging gebruiken als stopwoord) hadden doorgebracht, was dit wel het pijnlijkste moment tot nu toe. Enigzins geamputeerd vervolgden we weer onze weg - tussen een rijdend autokerkhof - naar de dichtstbijzijde tankplaats. Onze zakken gevuld met Dinars, (afkomstig van ongeveer een AH tas vol) werden niet lichter na het aftanken van onze Land Rovers. ‘Gazoil’ kost hier slechts 0,15 Dinar per liter – dat is ongeveer 7 eurocent! Nu opweg naar Zuwarah om een plaats voor de nacht te vinden en zien dat we wat te eten krijgen. De gebruikelijke zoektocht werd aangenaam makkelijk toen bleek dat we plotseling een voor ons onbekende Libiër volgden, die ons naar een slaapplaats bracht. ‘In the middle of nowhere’ stonden we rond 24:00 uur voor een hek waarachter zich een soort sporthuis centrum-achtige huisjes bevonden. Op dit monent schrijf ik (Frank V) het verslag, in de daarvoor gemaakte tv kamer. Buiten trekt de koude mist langzaam op. Deze Libiër heeft het goed voor elkaar! Was vanmorgen vroeg wakker en verheugde mij op een wandeling langs de Afrikaanse Middelandse zee, kon echter niet van het terrein af. Deze dag begint anders dan de andere geen Land Rover met Belgisch kenteken - in gedachten ben ik veel bij hen. Als het allemaal goed gaat zou zich vanmorgen tussen 7 en 8 een Tunesische beëdigde vertaler bij Fre en Annemie in Djerba melden. Hij kan er voor zorgen dat het juiste vertaling met het juiste stempeltje in hun paspoort komt te staan. Dus we wachten in spanning op een verlossend telefoontje van Belgische vrienden. Ondertussen maken de snurkende geluiden van Aart plaats voor ontwaak geluiden. Op de parkeerplaats hoor ik Ben brommen. Snel kijken of er al nieuws is.... Na een gehaast ontbijt moeten we dit resort verlaten en gaan iets verderop op het strand wachten op de hereniging met de 6de Defender. Het ziet er eindelijk naar uit dat het allemaal goed gaat komen, dus worden er wat taken verdeeld: de Art Rover gaat alle jerrycans met diesel vullen, de Lood Rover gaat Libische pre-paid belkaarten kopen. Rond de klok van 14:00 contact met de Belgen via het “bakkie” en kort daarop weer compleet! Snel nog wat eten en dan opweg naar Nalut wat voor die dag op de planning staat. Het is inmiddels woensdag morgen... geen Nalut. We zijn gestrand op 70 km na Zuwarah. De temperatuurmeter van de Cherry Bomb van Jan en Koen viel uit; dus even kijken wat de oorzaak was Klep open, zag er normaal uit, niet overdreven warm gaf dus hoop. Maar dan een lekkage; verder kijken en toen bleken de problemen groter te zijn dan gedacht. Oliepeil gaf 2.5 liter boven pijl en de motorolie bleek bovendien veel te dun te zijn. Verder ontbrak een stop aan de achterkant van het kleppendeksel. Aangezien de kop net gereviseerd was dacht men (de techneuten onder leiding van Koen) niet aan eerste instantie aan problemen in dit compartiment, misschien de brandsofpomp. Dus bellen, ‘misschien zijn we de rubberen o-ringen vergeten of verkeerd om gemonteerd” wat inhield dat de verstuivers gedemonteerd moesten worden, dus kleppendeksel eraf, nokkenas eruit wachten tot de motor afgekoeld is en verstuivers eruit. Bij de eerste inspectie meteen prijs: geen rubbertjes en er volgde er meer. Grote kans dat de oorzaak van de diesel in de motorolie nu verklaart was. Ben en Fre hadden inmiddels een nieuwe afdichting gemaakt. Maar de o-ringen van rubber en koper zaten niet bij de reserve onderdelen. Het was inmiddels donker geworden, onder de luifel van Ben hadden we een zandvrije werkplaats met verlichting gemaakt. Maar verder sleutelen werd zinloos zonder de ringen. Er werd contact gezocht in Tripoli of deze onderdelen op vooraad waren. Na verschillende opties , auto slepen, s’avonds vertrekken of vanmorgen vertrekken 180km Tripoli vervolgens 180 km terug en hier alles in elkaar zetten. Het werd het laatste. Dus gisteren avond eerst maar eten kamp op zetten en dergelijke. Na een heerlijke maaltijd van Aart en nog wat napraten zijn we uiteindelijk onder het geluid van als maar toeterende vrachtwagens (we stonden immers aan de rand van de weg) in slaap gevallen. Namens de Art Rover


Zondag 1 maart 2009. Dit is een lange terugblik want het is net dinsdag 3 maart geworden. Er is de afgelopen dagen zoveel gebeurd dat er geen tijd was om een verslag te schrijven, al is maandag 2 maart nu al door Jan geschreven. Maar eerst even terug naar de zondag. Rond 02:00 uur werden de ‘rikkers’ uit de cafetaria gegooid. Als je moe bent slaap je makkelijk in. Zelfs als je met vier man een slaapcabine van 3 x 3 m2 deelt. We zouden uitslapen en pas om 09:30 uur ontbijten. Omdat het ontbijt tot 09:30 genoten kan worden waren velen te laat. De dag op de boot werd verder doorgebracht met wat luieren, kletsen, hangen kortom de gebruikelijke dingen die je gaat doen uit verveling. Zo rond de klok van drie kwam de Afrikaanse kustlijn in zicht en voelde je de onrust toenemen aan boord. Het werd ook voor ons tijd om langzaam spullen te verzamelen en zien dat we de boot konden verlaten. Al met al liep de controle aan de haven vrij vlot en stonden we rond de klok van zes allemaal op een parking net buiten de haven, waar alle electronische hulpmiddelen weer gemonteerd werden. Geld wisselen en tanken om vervolgens naar Gabes af te reizen. Na wat zoeken in Tunis kwamen we al vrij snel op de tolweg richting Gabes. Afzien van een nachtelijke crossing (planning rond 03:00 uur) met Libië bleek niet geheel onverstandig daar de wegen en met name het soort van verkeer op deze wegen nu niet bepaald bedoeld zijn om flink op te schieten. Vanuit de auto werd een hotel geregeld in Gabes, en omdat er op de boot weinig gegeten was kregen we nu toch langzaam trek. Om 23:00 uur gestopt bij een van de vele Tunesiche wegrestaurantjes; Deze had nog een vers schaap hangen die vervolgens voor onze groep aan stukken werd gesneden en geroosterd. Al met al prima gegeten, als is het handig om voortaan vooraf een prijs af te spreken. Vanaf 01:00 uur weer op pad naar Gabes. Waar we de nacht hebben doorgebracht. Namens de Art Rover.


Zaterdag 28 februari 2009. Een koude ochtendbries waait van het kraakheldere meer van Lugano ons hotelkamer binnen. Om 09:00 uur ontbijt. Het leven ziet er weer mooi uit. Lekkere sterke Italiaanse koffie, en sterke verhalen. Er wordt veel gelachen want alles verloopt (weer) volgens plan. Iets over tienen rijden we via Varese door een besneeuwd heuvellandschap naar Genua. De kilometerteller stond bij vertrek op 28350. Het is echt stralend weer en het wordt zelfs al warm. Mooie lege snelwegen slingeren zich naar het zuiden. Jan heeft zijn Mickey aan de praat gekregen en dirigeert de andere Defenders voor en achteruit op de snelweg om een mooi filmpje te schieten. Geen vuiltje aan de lucht en los van een al-dan-niet-democratische koffiepauze bereiken we de haven van Genua keurig om 13:30 uur. Vijf Defenders op een rij en witte Dragon Rover sluit om 14:00 uur de rij. Dan begint het ‘lange wachten’. Lodewijk deelt bevroren bierblikjes uit en Aart tovert een schaal cashewnoten tevoorschijn. De motorkap van de Cherry Bomb doet als serveertafel dienst voor chips en frisdrank. En ook de ‘bakkies’ en ‘sprieten’ verdwijnen als sneeuw voor de zon. Door de gezelligheid besluiten we pas om 15:00 uur de boottickets op te halen. Zoals te verwachten was, viel dat niet mee maar kon gelukkig Mirjam nog enige orde in de chaos scheppen. En net als in 2006, bleek op het laatste moment nog een stempel op onze papieren te ontbreken, waardoor Bram en Mirjam wederom achter aan een lange rij moesten aansluiten. Toch konden we een voor een onze Defenders onder in de ‘Spendid’ parkeren voor zij rond 18:40 uur het ruime sop koos. Als teambuilding event werd er nog kamers geruild op deze keurige veerboot naar Tunis. En dan mag deze rederij de meest gunstige tarieven hanteren, 4,30 euro voor een gewoon blikje bier slaat een aardige deuk in ons budget. Een paar ‘noten’ voor het thuisfront: 1. De dure iPhone van Aart heeft sinds Luik, België “No service”. 2. Het dagverslag van vrijdag is al in Nederland, maar we weten nog niet wanneer het op de www.sahara-challenge.nl website gepubliceerd wordt. 3. Koen is al 22 jaar in tegenstelling tot hetgeen de website nu nog vermeld. 4. Inmiddels hebben we van de volgende personen een SMS ontvangen: Marcel Baron, Ton Goossens, Bart Webers, Willem den Boer, Wijtze de Groot, Mano Casteleijn, Alexander Noëls, Hans Liebregts en Nathalie van Hek. Als je ons ook een GRATIS SMS wilt sturen, vind je de instructie onder het kopje ‘Tracking’ op onze www.sahara-challenge.nl website. Namens de Art Rover. [Wordt vervolgd]


Vrijdagochtend 27 februari 2009 - 06:00 uur. Niet nog lekker even omdraaien wanneer de wekker gaat; direct uit bed en de laatste zaken van de checklist regelen. Als ik 30 minuten later in wegrijd zie ik niets in mijn achteruitkijkspiegel. Het is weer gelukt om de Defender 110 tot het dak te vullen met alles en nog wat voor de komende weken in Libië. Dankzij de hulp van Rian. De kilometerstand is 27390. In Son staat Frank al voor zijn huis afscheid van zijn dierbaren te nemen. De reis gaat nu echt beginnen. Jan & Koen’s Cherry Bomb staat keurig gepoetst voor de deur en Jan maakt zijn ontbijtje even af waardoor we niet meer op tijd zijn voor een kop koffie bij Belinda en Ben. Na de gebruikelijke begroetingen worden nog enkele afscheidssigaretjes gerookt, maar dan gaat de hele karavaan richting Maasmechelen. Slechts 10 minuten te laat worden we daar ontvangen door Fré en Annemie, Lodewijk en Loeki en Frank B. We krijgen allemaal van de Bocken NV 25 kilo steenkolen mee en rijden dan naar het ontbijt – een straat verderop. Maar wat voor een ontbijt; broodjes, koffie en thee jus d’orange, gekookte eieren, boeren- ommelet, uitgebakken spek, allerlei broodbeleg en diverse soorten fruit… voor 30 man! De gereviseerde Cherry Bomb wordt van Sahara Challenge stickers voorzien en dan vertrekken we richting Luik. Een mooi gezicht die 5 Defenders op een rij (Bram en Mirjam zitten al in de sneeuw van Frankrijk en zullen zich in Genua bij ons voegen). De stemming zit erin en de bakkies doen het goed. Rond tienen meldt de Cherry Bomb dat haar turbo onnatuurlijk fluit. We stoppen 5 km buiten Luik bij een benzinestation, waar na veel overleg wordt besloten naar Land Rover Liege terug te rijden. Die wordt ook uiteindelijk gevonden. En de zeer behulpzame monteurs bevestigen dat het klepje van de variabele turbo niet goed functioneert. Dat onderdeel hebben ze niet op voorraad dus wordt Daams in Bergeijk gebeld en zal Toon van Hapert het even komen brengen. Lodewijk merkt op dat er ook olie onder Smokey & The Bandit ligt en dat blijkt geen grap te zijn. Grote paniek dus. OK, dit euvel valt nog onder de Land Rover garantie, maar het onderdeel is ook niet aanwezig. Fré leidt alles in goede banen met de Frans-sprekende mannen van Land Rover Liege maar intussen is het al 13:00 uur. Belinda weet de hotelreservering in Lugano kosteloos te annuleren. Dus ieder doet zijn ding, met een hoofdrol voor de de Technische Cie. Dan komt Lood met het plan een aantal Rovers voorruit te sturen om toch een slaapplaats in Hotel Socrate in Lavena Ponte Tresa (Varese) zeker te stellen. Inmiddels blijkt Smokey & The Bandit alweer uitgerust te zijn met een nieuwe ‘luchtpomp’. Na het gebruikelijke groepsoverleg vertrekken de ‘niet-technische’ Bocken Rover en Art Rover om 15:00 uur richting Basel. Onderweg hielden de ‘achtervolgers’ (Lood Rover, Cherry Bomb en Smokey & The Bandit) telefonisch contact met ons om hun vorderingen te melden. En rond 17:00 uur kwam het verlossende woord: “We rijden weer”. Een beetje file-vorming bij Metz, maar verder werd er in hoog maar wettelijk toegestaan tempo naar het zuiden gereden. Klokslag 23:00 uur kwamen de eerste Rovers moe maar voldaan aan bij het hotel. Twee uur later de rest. Ondanks veel kleine rode oogjes werd de hereniging met het nodige bier en mooie verhalen tot in de vroege uurtjes gevierd op de derde verdieping van het hotel. Hoe Jan van Hapert bij de Frans/ Zwitserse grens werd ‘opgelicht’ en dat Aart bij de Zwitserse/ Italiaanse grens ook teveel voor pizza’s en bier betaalde. Namens de Art Rover. [Wordt vervolgd]